
وقتی کسی که دوسش داری برود
موج هم باشی میشکنی
کوه غرور هم باشی خورد میشوی
جنگل باشی زرد میشوی
نگاهم کن از پشت شیشه
اینها بخار نیست اشکیست که تو به شبهایم هدیه کردی
دردیست که تو بمن بخشیدی
و این غروریست که تو شکستی
آری من اینگونه به پایان رسیدم
برچسب: کیستی که من اینگونه به اعتماد شاملو,کیستی که من اینگونه به اعتماد,کیستی که من اینگونه به جد شاملو,كيستي كه من اينگونه به,کیستی که من اینگونه به جد در دیار,کیستی که من اینگونه به,من برای بهار اینگونه می نویسم,
نویسنده: پرنیا رضوانی